20 feb. 2017

 Mensaxe da Directora Xeral da UNESCO, Irina Bokova,
con motivo do Día Internacional da Lingua Materna
21 de febreiro de 2017

Con motivo do Día Internacional da Lingua Materna, a UNESCO reafirma o seu compromiso total coa diversidade lingüística e o plurilingüismo. As linguas reflicten o que somos e estruturan os nosos pensamentos e identidades. Non pode haber un diálogo xenuíno, nin unha cooperación internacional eficaz, sen o respecto da diversidade lingüística, que abre paso á comprensión verdadeira de cada cultura. O acceso á diversidade das linguas pode estimular a curiosidade e a comprensión mutua dos pobos. Por esta razón, a aprendizaxe das linguas é á vez unha promesa de paz, de innovación e de creatividade.
O Día Internacional da Lingua Materna, dedicado este ano á educación plurilingüe, é tamén unha oportunidade para mobilizarse en favor dos Obxectivos de Desenvolvemento Sustentable, e especialmente do obxectivo 4, relativo a unha educación inclusiva e equitativa de calidade e a oportunidades de aprendizaxe ao longo de toda a vida para todos. A educación e a información na lingua materna son esenciais para mellorar a aprendizaxe e fomentar a confianza e a autoestima, que son algúns dos principais motores do desenvolvemento.

Os seres humanos somos seres de linguaxe. As culturas, as ideas, os sentimentos e mesmo as aspiracións a un mundo mellor preséntanse sempre ante nós nunha lingua precisa, con determinadas palabras. Ditas linguas levan valores e visións do mundo que enriquecen á humanidade. O feito de valorizarlas permite ampliar a variedade de futuros posibles e fortalecer a enerxía necesaria para logralos. Con motivo deste Día, fago un chamamento para que o potencial da educación plurilingüe recoñézase no mundo enteiro, nos sistemas educativos e administrativos, nas expresións culturais e nos medios de comunicación, no ciberespazo e nos intercambios comerciais. Canto máis saibamos valorizar as linguas, máis ferramentas teremos para construír un futuro digno para todos.

                                                     Irina Bokova



Cara a un futuro sustentable a través da educación multilingüe
Con motivo deste Día, fago un chamamento para que o potencial da educación plurilingüe recoñézase no mundo enteiro, nos sistemas educativos e administrativos, nas expresións culturais e nos medios de comunicación, no ciberespazo e nos intercambios comerciais.                                                                                                 
                               Irina Bokova, Directora Xeral da UNESCO    

Para fomentar o desenvolvemento sustentable, os educandos deben ter acceso á educación na súa lingua materna e noutros idiomas. É a través do dominio da primeira lingua ou lingua materna que se adquiren as habilidades básicas de lectura, escritura e aritmética. As linguas locais, especialmente as minoritarias e indíxenas, transmiten culturas, valores e coñecementos tradicionais, desempeñando así un papel importante na promoción dos futuros sustentables.

Que é a educación multilingüe?
A educación multilingüe facilita o acceso á educación e promove a equidade para as poboacións que falan linguas minoritarias e/ou indíxenas, especialmente as nenas e as mulleres:
- Salienta a calidade do ensino e a aprendizaxe, subliñando a comprensión e a creatividade;
- Fortalece a dimensión cognitiva da aprendizaxe ao asegurar unha aplicación directa dos resultados de aprendizaxe na vida do educando a través da lingua materna;
- Desenvolve o diálogo e a interacción entre o educando e o mestre ao permitir unha verdadeira comunicación desde un inicio;
- Facilita a participación e acción na sociedade e permite acceder a novos coñecementos e expresións culturais, e de tal modo garante unha interacción armoniosa entre o global e o local.







13 feb. 2017


 Como xurdiu a radio ? 
Os antececentes máis remotos deste medio debemos situalos a principios do século XIX, cando Alessandro Volta inventa a pila voltáica ou, o que é o mesmo, unha pila que podía producir electricidade. A partir dese momento, empezarán a construírse os primeiros telégrafos; uns aparellos por entón moi primitivos pero que foron evolucionando grazas, sobre todo, ás achegas Samuel Morse. En 1840, Morse introduce dúas transformacións fundamentais neses rudimentarios telégrafos. Por unha banda, substitúe as agullas magnéticas que utilizaba o seu antecesor neste campo (Henry Cook) para o proceso de identificación dos sinais, por unha tira de papel . Doutra banda, crea algo que está aínda vixente: o código Morse; un código que, a través dunha combinación de puntos e raias, pode transmitir calquera tipo de mensaxe. 
Trinta e cinco anos despois, concretamente en 1875, Graham Bell, propicia o nacemento da telefonía. Este inventor conseguiu que os sons puidesen propagarse a través dun cable. 
Pero non só a telegrafía e a telefonía interviñeron na aparición da radio. Outros fenómenos foron igual ou máis importantes que estes. O descubrimento e a posterior medición das ondas electromagnéticas, tamén chamadas Hertzianas porque a persoa que ideou o proceso para medilas foi Heinrich Hertz en 1887, propiciou a creación do primeiro receptor de radio. Con todo, ata a chegada da telegrafía sen fíos, da man de Guillermo Marconi, a transmisión era moi limitada. A achega de Marconi permitiu que os sinais sonoros puidesen propagarse a algo menos de 20 quilómetros de distancia. Loxicamente, o sistema tiña as súas imperfeccións, porque, por exemplo, este aparello non podía transportar nin palabras nin sons musicais. 
Non será ata xa entrado o século XX cando as achegas de A. Fleming e R.A Fessenden permitirán a transmisión da voz humana. A partir dese momento iniciaríase, de verdade, a radio que hoxe coñecemos. 



A radio en España comezou o pasado século, concretamente na década dos vinte. A estación pioneira foi EAJ-1 Radio Barcelona, chamada a emisora decana da radio española por ser, precisamente, a máis antiga. A nomenclatura EAJ-1 fai referencia aos códigos dos radioaficionados, auténticos artífices do nacemento da radio. E por España, AJ porque designa ás estacións de Telegrafía sen Fíos e, por razóns obvias, 1 por ser a primeira . 

26 ene. 2017



30 DE XANEIRO  DIA ESCOLAR DA PAZ E NON VIOLENCIA

Desde 1964, para conmemorar a morte de Gandhi, celébrase o 30 de xaneiro o Día Escolar da Non Violencia e a Paz, recoñecido pola UNESCO en 1993.
Nesta data lémbrase a necesidade da educación para a tolerancia, a solidariedade, o respecto aos Dereitos Humanos, a non violencia e a paz.
No noso centro tamén nos sumamos a celebración con un concerto a cargo do Coro e a Banda Infantís e o Ensemble de Clarinetes formado por profesores e alumnos do Conservatorio nunha oportunidade única para mostrar a nosa decidida aposta polos valores de irmandade e a harmonia entre todos para a erradicación da violencia.
Baixo o lema da celebración:


'amor universal, non-violencia e paz. O amor universal é mellor que o egoísmo, a non-violencia é mellor que a violencia e a paz é mellor que a guerra'.

disfrutemos da música programada para este día.




9 dic. 2016

DÍA INTERNACIONAL DOS DEREITOS HUMANOS 2016





Que son os dereitos humanos? 
Os dereitos humanos son dereitos inherentes a todos os seres humanos, sen distinción algunha de nacionalidade, lugar de residencia, sexo, orixe nacional ou étnica, cor, relixión, lingua, ou calquera outra condición. Todos temos os mesmos dereitos humanos, sen discriminación algunha. Estes dereitos son interrelacionados, interdependientes e indivisibles.
Os dereitos humanos universais están a miúdo contemplados na lei e garantidos por ela, a través dos tratados, o dereito internacional consuetudinario, os principios xerais e outras fontes do dereito internacional. O dereito internacional dos dereitos humanos establece as obrigacións que teñen os gobernos de tomar medidas en determinadas situacións, ou de absterse de actuar de determinada forma noutras, a fin de promover e protexer os dereitos humanos e as liberdades fundamentais dos individuos ou grupos.
Universais e inalienables
O principio da universalidade dos dereitos humanos é a pedra angular do dereito internacional dos dereitos humanos. Este principio, tal como destacásese inicialmente na Declaración Universal de Dereitos Humanos, reiterouse en numerosos convenios, declaracións e resolucións internacionais de dereitos humanos. Na Conferencia Mundial de Dereitos Humanos celebrada en Viena en 1993, por exemplo, dispúxose que todos os Estados tiñan o deber, independentemente dos seus sistemas políticos, económicos e culturais, de promover e protexer todos os dereitos humanos e as liberdades fundamentais.
 Todos os Estados ratificaron polo menos un, e o 80 por cento deles catro ou máis, dos principais tratados de dereitos humanos, reflectindo así o consentimento dos Estados paraestablecer obrigacións xurídicas que se comprometen a cumprir, e conferíndolle ao concepto da universalidade unha expresión concreta. Algunhas normas fundamentais de dereitos humanos gozan de protección universal en virtude do dereito internacional consuetudinario a través de todas as fronteiras e civilizacións.

Os dereitos humanos son inalienables.
 Non deben suprimirse, salvo en determinadas situacións e segundo as debidas garantías procesuais. Por exemplo, pódese restrinxir o dereito á liberdade se un tribunal de xustiza ditamina que unha persoa é culpable de cometer un delito.

Interdependientes e indivisibles
Todos os dereitos humanos, sexan estes os dereitos civís e políticos, como o dereito á vida, a igualdade ante a lei e a liberdade de expresión; os dereitos económicos, sociais e culturais, como o dereito ao traballo, a seguridade social e a educación; ou os dereitos colectivos, como os dereitos ao desenvolvemento e a libre determinación, todos son dereitos indivisibles, interrelacionados e interdependientes. O avance dun facilita o avance dos demais. Da mesma maneira, a privación dun dereito afecta negativamente aos demais. 

Iguais e non discriminatorios
A non discriminación é un principio transversal no dereito internacional de dereitos humanos. Está presente en todos os principais tratados de dereitos humanos e constitúe o tema central dalgunhas convencións internacionais como a Convención Internacional sobre a Eliminación de todas as Formas de Discriminación Racial e a Convención sobre a Eliminación de todas as Formas de Discriminación contra a Muller.
O principio aplícase a toda persoa en relación con todos os dereitos humanos e as liberdades, e prohibe a discriminación sobre a base dunha lista non exhaustiva de categorías tales como sexo, raza, cor, e así sucesivamente. O principio da non discriminación compleméntase co principio de igualdade, como o estipula o artigo 1 da Declaración Universal de Dereitos Humanos: “Todos os seres humanos nacen libres e iguais en dignidade e dereitos”.

Dereitos e obrigacións

Os dereitos humanos inclúen tanto dereitos como obrigacións. Os Estados asumen as obrigacións e os deberes, en virtude do dereito internacional, de respectar, protexer e realizar os dereitos humanos . A obrigación de respectalos significa que os Estados deben absterse de interferir no goce dos dereitos humanos, ou de limitalos. A obrigación de protexelos esixe que os Estados impidan os abusos dos dereitos humanos contra individuos e grupos. A obrigación de realizalos significa que os Estados deben adoptar medidas positivas para facilitar o goce dos dereitos humanos básicos. No plano individual, así como debemos facer respectar os nosos dereitos humanos, tamén debemos respectar os dereitos humanos dos demais.




No 68 aniversario da declaración universal dos dereitos humanos non esquecemos ós milleiros de refuxiados vítimas de guerras, fame, falta de liberdade e demais calamidades que terian  que ser impensables en pleno século XXI.
Cando te pares diante das imaxes que temos na vidreira do primeiro andar do noso centro e que nos recordan o que está a pasar ten polo menos un pensamento de solidariedade con eles. 
!Non podemos esquecelos!.